اتاق

قرار است برویم خانه سالمندان.برای چند دقیقه ای بودن در کنار آدمهایی که چند سال قبل،آدمهایی هم سن خودمان بوده اند.برای دیدن و شنیدن شان.

شاید برای اینکه آینده را در حال ببینیم.

 برای ساختن خودمان.اصلا مگر کار خوب،دلیل می خواهد؟!دلیل کار خوب،خوبی آن کار است!

در هر حال و خلاصه بگویم:

 کارت دعوت

بازدید از سرای سالمندان شهر اصفهان

مدعوین: من و شمایی که وبلاگ می خوانیم یا می نویسیم.

زمان: شنبه:1/10/86 ازساعت 16 تا غروب آفتاب.

مواد لازم:ارسال ایمیل- حداکثر تا 4 شنبه 28/9/86- به همین آدرس ما شامل معرفی خود و اعلام آمادگی و احیانا پیشنهاد های احتمالی تان.

دستور کار برنامه:صرف میوه و گفت و شنود با سالمندان.

بهانه لازم:دیشب یلدایش و امروز اول زمستانش پیش آنهایی که در زمستان عمرشان اند.

- اطلاعات بیشتر و هماهنگی نهایی توسط ایمیل به اطلاع داوطلبان خواهد رسید.

- توضیح ضروری و غیر لازم(!):این حرکت به هیچ حزب،گروه،تیم،خط،جناح،دسته،انشعاب،قوم،مذهب،جنس و... وابسته نیست و صرفا حرکتی در حیطه  "رفتار انسانی" می باشد!

-+-+- 

- کی می فهمیم که باید باز نشسته شویم؟!

.......

این بار به خاطر اینکار چیز دیگری نمی نویسم.تا هفته بعد اگر عمری باقی بود.

آیا روزی تکنولوژی به این مرحله از پیشرفت می‌رسد که دیگر کسی به مسخره نگوید: "مگر خوابش را ببینی؟"

 آنوقت من اگر باشم خواهم گفت: "می‌خواهم خوابت را ببینم؛ لطفا!"

-+-+-

 حرف زدن با بعضی از ما آدمها، گفتگو با دیوار^۱ است.نه ازین جهت که چیزی نمی‌فهمند؛نه! ازین بابت که عین حرف هایت پژواک می‌شود و بر می‌گردد به خودت! حالا بعد از چند روز، ماه یا سال...

خُب دیگر، آدمی زاد هستیم و هزار تا قِرّ و فِر!

 -+-+-

- چطور می شود الکی خوش بود؟

۱) می‌شد کوه را هم مثال زد.ملموس تر هم بود.اما گفتیم کوه، کوه بماند و بیشتر از این آلوده زندگی آدمها نشود!

بی که بدانی همراه توست.آرام و بی صدا.از همان اول راه.تا آخری که نمی دانی کِی هست.همیشه و همیشه.تویی که او را می خوانی.تویی که او را می پرسی.تویی که وابسته اش شده ای.تویی که همه چیزت را با او تنظیم می کنی.اسیر یعنی چه؟مگر خلاصی ای هست؟

آرام منتشر می شود.انگار گاز در یک اتاق.نمی فهمی که.می‌آید و تو را پر می کند از خودش.تاثیرش را می گذارد.تو می شوی لقمه آن.می خورَدت.هان!درستش همین است:می‌خورَدت.و تو کم کم تمام می‌شوی:ت..م... ا.... م!

زمان!

زمانِ بی رحم،زمانِ بی احساس،زمانِ خشک،زمانِ منطقی،زمانِ مشخص،زمانِ محدود،زمانِ...

اما با همه بدی‌اش این لطف را دارد که در چنته اش فراموشی هم پیدا می‌شود...

-+-+-

پ.ن بی ربط۱: آیا فراموشی درست به اندازه عادت کردن طول می‌کشد؟(جواب:خیر!)

پ.ن بی ربط۲: آیا اگر زمان به جای طول کشیدن، عرض می‌کشید، زود تر می‌گذشت؟!