اتاق

دوره گردی...

otagh — Mon, 30 Jun 2008 21:02:21 GMT

پنکه!

چرخیدن مان هوای خیلی جاها را عوض می کند غیر از خودمان.پنکه متقابلی باید...!

-+-+-

در چرخش بودم و نبودم.

میهمان معاصرشان بودم و چه مهمانی خوبی بود.دوستانه و صمیمی.از میزبانی گرمشان متشکرم و منتظر دیدارشان در خانه مان.

نمی شود که تهران باشم و رفیق تنهایی هایم،رضای عزیز را نبینم.پس دیدم! سرت سلامت.

-+-+-

آرامش مان به مرده ها پهلو می زند.کارمان از تنفس مصنوعی گذشته.کسی هست تنفس حقیقی دادن بلد باشد؟!

برای عرض عوارض!

otagh — Sun, 15 Jun 2008 10:52:18 GMT

دیر به اداره رسیده اید.دیشب فوتبال نگاه می کرده اید و صبح خواب مانده اید.آقای مدیر واکنش نشان داده.اعصابتان تکان خورده.عصر به خانه رسیده اید.خانم به استقبالتان آمده.فهمیده اعصابتان سر جایش نیست.نشسته اید و روزنامه می خوانید.روزنامه از خبر پُر است.هر خبر خودش یک مدیر است!شما واکنش نشان می دهید.اعصابتان دوباره تکان خورده.صدای واکنش تان به خانم رسیده.می روید قرص بخورید.خانم با لیوانی در دست آمده.نوشیدنی ای است که اعصاب را برمی گرداند.تشکر کرده و لیوان را تا آخر سرمی کشید.خانم عقب نشینی می کند.

تلویزیون فوتبال نشان می دهد.تیم مورد علاقه تان باید ببرد.معده تان درد گرفته.تیم مورد علاقه تان به جای فوتبال، باله^۱ می کند!سرتان درد گرفته.تیم مورد علاقه تان گل می خورد.دقیقه 93.شما متعصب هستید.شما عصبانی هستید.باید واکنش نشان دهید. صدایتان را بلند میکنید تا بازیکنان بشنوند: مااا...ماااا...!^۲

خانم از گوشه تنهای می پرد بیرون.(شما چه تان شده است؟)شما می گویید:مااا...ماا..؟!

ظاهرا مشکلی پیش آمده.شما فقط "ما...ما" می کنید!خانم گریه می کند.زیاد! خانم به مادرش تلفن می کند و همه چیز را می گوید.مادر می گوید:گرفتگی حنجره است.آرام باشد و از همان گل گاو زبان ها که برای شما دم کرده است، بخورد.می‌روید تا به خانم آرامش دهید.سرامیک خانه از اشک خانم خیس است.سُر می خورید.شما کف خانه پهن شده اید.اشک شما هم درآمده است.خانم می آید ببیند چه شده است.خانم می پرسد:مااا...؟!!

خانم غش می کند!خانم کف خانه پهن شده.شما روزنامه را بر میدارید تا بجَویید! گوشه روزنامه تیتر کوچکی اعصابتان را تکان میدهد.شما واکنش نشان می دهید:مااا....!

"گیاهان دارویی عطاری ها دارای عوارض است"

-+-+-

1) نوعی ورزش آرام و بدون درگیری همراه با تمرکز و حرکات انعطافی!!

2) صدایی که معمولا از دهان نوعی جاندار به نام گاو در می آید!

تویی که "نادر"ی...

otagh — Sun, 08 Jun 2008 22:19:18 GMT

"...اما چگونه به تو بگویم که به حال بسیاری از به ظاهر زندگان می توانی زارزار گریه کنی اما نه به حال مرده یی چون من،به حال ماندگان،نه به حال رفته یی چون من.

اینک احساس و اقرار می کنم که آرزویی مانده است.آرزویی برآورده نشده؛ و آن اینست که تو را از پی مرگم اشک ریزان و نالان و فریاد زنان و نفرین کنان نبینم،همچنان که فرزندانم را،دوستانم را،یاران و هم اندیشانم را... "

بخشی از نامه چهلم-چهل نامه کوتاه به همسرم-نادر ابراهیمی

رفتن مسیر همه ماست.از تو بخاطر همه خوبی هاییت،عاشقانه هایت،خط خطی هایت و همه چیزهایی به ما آموختی و می آموزی و می آموزی و می آموزی، ممنونیم...

زندگی چیزی جز این نیست.

همیشه در کنار اسم نادر ابراهیمی و هم وزن با آن،از همسرش به نیکی یاد کرده و خواهم کرد.

صبرش زیاد باد...

-+-+-

می خواهم نقشه گنج بکشم.کسی چیزی سراغ دارد؟!

پیازها را من پوست می کنم!

otagh — Wed, 28 May 2008 21:53:18 GMT

برای " الف.قاف " و خوبیهایش...

آرام عقب می کشم.آهسته که بیدار نشوی.

قصه به سر رسیده است و آنکه به خانه ای نرسیده منم:

کلاغ ِ مسافر!

شکایتی اگر هست از قابله ماست که ناف مان را با باد برید تا خانه مان بر دوش مان باشد.

رها و رونده...

گلایه ای نیست؛که این کلاغ سواد قار کردن ندارد!

کلاغ ِ ساکت ِ مسافر!

سرت سبز! گندم ها زرد که می شوند؛می رسند.زردی کمال شان است.

حالا هزار سال گذشته. زرد شده ام.پُر رنگ! نرسیده ام. ناقصم!

کلاغ ِ زرد ِ مسافر!

***

آفتاب بلند روزگاران روشن! دستهایت نازکتر از ضخامت بالهایم است.

چشمت سیاهی نمی شناسد.

کلاغ ها پیر هم که می شوند،سیاهند...!

حالا که خوابیده ای تا ستاره ها خودی نشان بدهند،آرام عقب می کشم.آهسته که بیدار نشوی.

در راه کبوتران سپیدی هستند که نشانی آفتاب را می پرسند.

***

فردا،صدای ملایم بال کبوتری سپید بیدارت خواهد کرد و سپیدی اش آنقدر هست که پَر های سیاه ِ ریخته در حوالی ات،دیده نشوند.

سهم تو روشنایی است؛ آفتاب!

-+-+-

جُدا نوشت:

- همه چیز در همان راه سابق پیش می رود غیر از خودمان!

- آنها که با چند نقطه به مهمانی اتاق می آیند خیالشان تخت!در باز است و از کسی شناسنامه نخواهند خواست.مهمانی ما بی نام و نشان است.

- همین!

دارم می رم به تهران...!

otagh — Mon, 19 May 2008 08:12:06 GMT

ما زنده به آنیم که آرام....بمیریم!!

-+-+-

جهت قوت قلب حضار به عرض می رساند اینجانب کماکان در یکی از سفر هایش گیر افتاده و اگر همه عوامل بگذارند، پس از آخریم مرحله سفرم، شنبه آینده به خانه برگشت داده می شوم.

تهرانی ها^۱ تعطیلات آخر هفته را به شمال می روند؛ ما به تهران!

....

۱) نه همه تهرانی ها البته!

...نیستم!

otagh — Wed, 30 Apr 2008 23:05:18 GMT

دارم سعی می کنم با خودم کنار بیایم و چون همه "خودم" را ندارم، این کناره گیری طولانی شده است.باید بگردم و تکه های "من" را که در پیچ و خم های داستانم جا گذاشته ام، پیدا کنم.

دنبال معجزه نیستم تا داستانم هندی وار(!) به سرانگشت هزار معجزه و ترفند ساختگی به شهر قشنگ آرزوها ختم شود.

نه!دنبال معجزه نیستم.منم و کوله ی کوچک توانایی هایم با مسیری بلند در مقابل و سایه بی نظیری بر سر.

دنبال پریدن هم نیستم؛ که آنقدر قفس ساخته ام که تا میله هایش را کنار بزنم، بالهایم تمام می شوند! آزادی برایم بس است.پرواز باشد برای بعد از آن.

نا امید هم نیستم.مطلقا! که امید جایش امن است و تکان نمی خورد!

منتظر هم نیستم! اگرچه که همسفر،راه پیمایی را ساده تر می کند اما گفت:"چون خود را به دست آوردی خوش می رو!...و اگر کسی دیگر را نیابی، دست به گردن خویشتن درآور!"

این چنین است که دارم با خودم کنار می آیم و چون همه "خودم" را ندارم، لابد مدتی طول می کشد!

-+-+-

هفته گذشته، سومین سالی بود که از بنای این اتاق می گذشت.نخواستم تا احیانا با تبریک دوستان مواجه بشوم چون اصولا نمی دانم تبریک این مناسبت برای چیست!این را هم گفتم تا اگر کسی دلیلش را می داند بگوید تا بفهمیم.(دعوا؟! این را که اصلا ندارم!)

-+-+-

هیچ انگیزه ای برای رفتن به تهران با آن نمایشگاه کتابش ندارم!انگار تله موشی که با پنیرش می خواهد یک موش مرتاض را به خود جلب کند!

فقط دلم برای دیدار دوستی تنگ است که غروب ها تنها تنها می رود پارک و حرف هایش را به مجسمه خیام می گوید...

آش با جاش...!

otagh — Wed, 16 Apr 2008 21:01:18 GMT

چشمت می بیند یا گوش ات می شنود. ضربان عوض می شود.هوا عوض.می روی.می رود.

چشمت می بیند یا گوش ات می شنود.دلش زمین می شود.دلت دانه.می روی.می رود.دلت افتاده توی زمینش.حواس ات نیست.رفته ای!

چشمت می بیند یا گوش ات می شنود.روزها آفتابند.شبها آب.دلت جوانه می زند.

جوانه جان میگیرد.جان،ساقه می شود.ساقه،تنه.شاخه می دهد. رشد می کند.

چشمت چقدر دیده.گوش ات چقدر شنیده.حالا حسابی بزرگ شده اید:درختی گیر کرده در زمینی!

می آیی.می آید.میوه نداده اید.چرا؟! درختت یا زمینش؟ انگار هر دو.انگار هیچ کدام!

درخت تو در سرزمینی دیگر،زمین او با درختی دیگر؟شاید.شاید!

باید برداری بروی؟باید بردارد برود؟

چه خیالی!حواس ات باز هم نیست! درخت،زمینگیر شده.زمین،درختگیر!

این درختی است که در آوردنش،زمینش را هم در می آورد!

-+-+-

- آیا "بسازم خنجری نیشش ز پولاد"؟

....

پ.ن: دارم سعی می کنم تا کمتر ازین جور صحبت ها بکنیم.ازین ها که حالمان(تان) را کمی ناخوش می کند.

امیدوارم!.شما هم امیدوار باشید.

تغییر خواب...!

otagh — Fri, 04 Apr 2008 21:16:18 GMT

اگر در خواب تو را ببیند.از پشت پنجره اتاقش.که دستش را زده زیر چانه اش.کار همیشه عصر هایش بوده.همان دقایقی که تو بر می گشتی-همان وقت ها که زندگی بر می گشت-

نه که بیایی پشت پنجره اتاقت.بایستی.پرده را کنار بزنی.پنجره را باز کنی.گلدان را آب بدهی.کاغذ ها را برداری.بنشینی به خواندن/نوشتن/کشیدن.هی کاغذ ها را عوض کنی.هی نوشته ها را خط بزنی.هوا سرد شود.بیایی پنجره را ببندی.شب بیاید.چراغ را روشن کنی.بروی بیرون از اتاق.زمان بگذرد.برگردی.پرده هارا بکشی.روسری ات را باز کنی.چراغ را خاموش کنی.دراز بکشی. بخوابی...

دستش را از زیر چانه اش بردارد.روی کاغذ امروزش بنویسد:"یک روز دیگر هم.مرا نمی بینی؟!"

نه اینکه این ها را ببیند! حتی آمدنت را فهمیدن.رفتن ات را دیدن.حتی به رد شدنت از پشت پنجره.حتی اینکه تو آنجایی.اینکه آنجا خانه شماست...حتی به این ها...

اگر در خواب این ها را ببیند؛ خواب دیده است!

تعبیری ندارد.باید خوابش را تغییر دهد...

...

پانوشت ندارد. تعبیر خواب است دیگر!

سالی که گذشت از کجایش پیداست؟!(1)

otagh — Mon, 24 Mar 2008 20:40:18 GMT

معشوق روزگاریم. به ناچار. که از همان ابتدا-بی که بفهمیم- حلقه زده دورمان و لحظه به لحظه حلقه اش تنگ تر- صمیمی تر؟- می شود.

معشوق روزگاریم و عاقبت این حلقه آنچنان می فشاردمان که جانمان پای عشق ناخواسته اش می پرد بیرون!

-+-+-

در گذر از کوچه های روزگار و دل گردی های هر کدام از ما، خرده عشق هایی لای شکاف های دل گیر می کنند.

چه کارشان کنیم؟شما بگویید.

-+-+-

بهار آمده است؛ به زور هم که شده جوانه بزنیم!

-+-+-

و اینکه ما هم لابد سال تازه را به همه دوستان تبریک گفته و طبق سنوات گذشته، کماکان آرزوی سلامتی و شادی شان را داریم.^۲بشود آنچه بهِ شود.

-+-+-

۱) ها؟!

۲) در راستای یکسال صمیمی تر شدن روزگار از همه آنها که با عناوین مختلف،اهدای گل،آگهی در روزنامه،نصب پارچه،مراجعه حضوری،پیامک و... ما را مورد عنایت خودشان قرار دادن سپاسگذاریم! نقدا همان مصطفای خالی را به همه پیش و پس وندهای نچسب به ما،ترجیح می دهیم.

با تشکر: مصطفای تفلون!

من سفر بودم و فردوس برین جایم بود...!

otagh — Sun, 09 Mar 2008 21:22:18 GMT

نبودنم بخاطر در سفر بودنم است.

نه من،که ما.نبودن یعنی رفتن.رفتن یعنی سفر.سفر یعنی گذر از منزلی به منزلی دیگر.

جغرافیایی،تاریخی،جسمی،روحی،تنها،باغیر،آشنا،غریب و ...

سفر،نبودن می آورد و نبودن، بودن در جایی دیگر را.

نبودنم بخاطر در سفر بودنم است.چه این مدت که سفری جغرافیایی بود،چه بعد ها که سفرهای دیگری خواهد بود.برای همه ما این طور است.

بعضی سفرها بردنی اند،بعضی ها آوردنی،بعضی ها هر دو،بعضی ها هیچ کدام!

می رویم که بیاوریم یا می رویم که ببریم.

چه می بریم و چه می آوریم مان بستگی به چه هستیم و چه می خواهیم باشیم مان دارد!

بگذریم که ادامه این گفتار، خستگی می آورد.اصلا مگر همسایه های اتاق گناه کرده اند که مجبورند این ها را بخوانند؟!

معذرت می خواهم؛ از همه آنهایی که احیانا نبود ما، چشم به راهی آنها را با خود آورد.^۱اصفهان را مرور کردیم.

اما عید چسبیدیم به مشهدمان.هر کس می آید قدمش روی چشم،در خدمتیم.

-+-+-

ناز کشیدن بیش از حد، ممکن است موجب پارگی ناز شود.دقت فرمایید لطفا!

-+-+-

اگر قرار بود عاشقی کنم،در انتخابات دنیا اسم "تو"^۲ را می نوشتم.

...

۱)اگرچه نبودن اتاق چیزی از دنیای بزرگ(کوچک؟) اینجا کم نمی کند.یعنی چیزی از خاطره ذهنی یا بصری شما کم نمی کند که نبودش سخت باشد.همین جمله خودش کلی سخت شد.شرمنده باز!

۲) "تو" کیستی؟!