اتاق

یه سفر در پیشه...البته هنوز قطعی نیست...یعنی مهم هم نیست که قطعی بشه یا نه.

مهم اینه که بهانه خوبیه. برای نبودن...برای رفتن به مرخصی...برای چند روز نفس کشیدن ...

ظرفیتم کم شده...مثه یه لیوان که لبش بپره و حجمش کم بشه...نمیدونم چرا...تو این وضعیت ننوشتن بهتر از نوشتنه...همیشه سعی کردم تلخ ترین چیزها رو هم با شیرینی بگم...یعنی یه جوری نباشه که دل کسی بگیره...یعنی اینم...ولش کن اصلن ...اما خوب همیشه هم تلاش های آدما به نتیجه نمیرسه... آه ه ه... 

یه رباعی برا اصفهان و همه قشنگی هاش(!)

شهری که نفس بریده از جان غزل

خشکیده گُلش درون گلدان غزل

این شهر بدون عشق ارزانیتان

بر میگردم سمت خراسان غزل

>>میریم تو  خلوت خودمون...حد اقل برای  10 روز...شاید ظرفیتم اومد سر جاش...شاید...