اتاق

به همه آن قبلی هایم اینها را هم اضافه کنید:

بی اعتمادی
بد گمانی
سر سختی

و البته من صاحب این کلمات را مثل نفس عمیق دوست دارم...

-+-+-

ای که از کوچه معشوقه ما می گذری،ضمن ابلاغ سلام و آرزوی صحت و سلامت و عرض تبریک پیشاپیش سال نو و دلتنگی ِما،به ایشان بفرمایید اینقدر قایم باشک بازی در نیاورند و خودشان را از پشت پرده غیبت این بیست و چند ساله عمر ما بیرون بیاورند و مثل بچه آدم ما را عاشق خودشان کنند تا ما هم برویم دنبالشان و آن ها بلاوقفه ناز کنند و ما مستمرا نازشان را بکشیم و کلی اداهای دیگر تا بعد درد عشقی بکشیم که نپرس و زهر هجری بچشیم که نگو و آخر سر هم نخود نخود هر کی رود خانه خود شود و قصه ما به سر رسد و ایشان هم به خانه بخت خود برسند!
والسلام!